*ନାଆଁ ତା'ର ପରିବାର*
------------------------------
ପରିବାର ମୋର ସରଗ ପୁର
ନଥାଏ ଏଠାରେ ଆପଣା ପର
ବାପା ବୋଉ ଭାଇ ଭଉଣୀ ମିଶି
ତାରା ମେଳେ ସତେ ସରଗ ଶଶୀ
କେହି ହେବନାହିଁ ସରି
କହି ହେବନାହିଁ
ତାହାର ମହିମା
ସିଏ ତ ଜୀବନ ତରୀ ।
ଆସୁ ଯେତେ ଦୁଃଖ ଝଡ ବତାସ
ବଇରୀ ବସାଉ ମରଣ ଫାସ
ଅଭାବ କଷଣ ରୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣା
ଯେତେ କାରସାଦି ମିଛ ମନ୍ତ୍ରଣା
କିଛି କରେନାହିଁ କାମ
ପରସି ଦିଏ ସେ
ପରମ ଆନନ୍ଦ
ପରିବାର ତାର ନାମ ।
ବୋଉ ନାଲି ଆଖି ବାପାଙ୍କ ରାଗ
ସକାଳ ଗାଧୁଆ ପଖାଳ ପାଗ
ଭାଇ ଭଉଣୀ ଙ୍କ ଅଳି ଅଝଟ
ଜେଜେ ବାପାଙ୍କର ଗାଳି ଆକଟ
ଏମିତିକା ଗୋଟେ ମାଟି
ତିଆରିଲା ବେଳେ
କାହା ଆଗେ କେବେ
ଖୋଲି ହୁଏନାହିଁ ପାଟି ।
ହେଉ ପଛେ ସିଏ ରଜା ସାହେବ
ଘର ଛାଡ଼ି ଯିଏ ଦୂରରେ ଥିବ
କାରାଗାରେ ଅବା ବାହାରେ ରହେ
ପରିବାର ବିନା କଷଣ ସହେ
ବୁଝେ ସେ ଘରର ମୂଲ
ଶହେ ବଇକୁଣ୍ଠ
ସରଗ ସୁଷମା
ହେବନାହିଁ ତା'ର ତୁଲ ।
ନ ଖାଆ ପଛକେ ମାଛ ମାଉଁସ
ହେଉ ଝାଟିମାଟି ନଡ଼ା ବାଉଁଶ
ନହେଉ ଟାଇଲ ମାର୍ବଲ ଘର
ଝାଟିମାଟି ଲେସା ନଡ଼ା ଛପର
ଥିଲେ ସ୍ନେହ ପ୍ରେମ ପ୍ରୀତି
ପରିବାର ତୋ'ର
ସାଙ୍ଗରେ ରହିଲେ
ଜଗତକୁ ଯିବୁ ଜିତି ।
କମେଇଲେ ଯେତେ ଯଶ କୀରତ୍ତି
ଜମେଇଲେ ଯେତେ ଧନ ସମ୍ପତ୍ତି
ଘର ବିନା ଶୂନ୍ୟ ଲାଗେ ଜୀବନ
ଏକାଏକା ଲାଗେ ସରେନି ଦିନ
ସେହି ନିୟତିର ବର
ତା ସାଥିରେ କେହି
ସରି ହେବନାହିଁ
'ନାଆଁ ତା'ର ପରିବାର' ।
*
*କବି ପ୍ରସନ୍ନ ମଣ୍ଡଳ*
କୋଟପଲ୍ଲା, ଖୋର୍ଦ୍ଧା
୭୭୩୫୫୩୬୦୫୩
Its Name Is Family
My family is my heaven’s door, No stranger lives within its shore. Father, mother, brother, sister—one, Like stars around the moon that shines as sun.
None can ever equal it, Words can never tell of it, Its glory beyond measure— It is the boat of life’s own treasure.
Let sorrow come, let storms arise, Let enemies spread death’s dark ties. Want and hardship, pain and disease, False conspiracies and tricks that seize—
Nothing truly can prevail, Nothing can its joy curtail, For it offers bliss untold: Family is its name of gold.
Mother’s reddened eyes, father’s angry tone, Morning bath and rice-water meal at home, Brother and sister with their childish cries, Grandfather’s scolding that often flies—
Such a soil is strangely sweet, When life shapes us, incomplete, No one ever dares reveal All the love those moments conceal.
Be he a king or noble lord, Living far from his own abode, Whether in prison or wandering free, Without his family he suffers silently.
Then he learns what home is worth, More than heaven upon the earth, A hundred paradises bright Cannot equal its delight.
Eat not fish or meat if you must, Live in straw and bamboo huts of dust, Need not marble, tile, or splendid wall, A thatched mud cottage may be all.
If affection, love, and care abide, And your family stays beside, With them walking at your side, You can conquer the world with pride.
Gain as much fame as you desire, Gather wealth and treasures ever higher, Yet life feels empty without a home, Alone, the days refuse to be gone.
That is destiny’s greatest art— Nothing can rival a family’s heart. None can equal it forever; Its name is Family—the truest treasure.
*Translated from the Odia poem “ନାଆଁ ତା'ର ପରିବାର” by Prasanna Mandal
No comments:
Post a Comment